٨٨٥.الكافى ـ به نقل از هارون بن خارجه ـ: شنيدم امام صادق عليه السلام در آخرين سخنش به هنگام كوچيدن [از منا به سوى مكّه] مى گويد : «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه ستم كنم يا به من ستم شود ، يا رشته خويشاوندى را ببُرم ، يا همسايه اى را بيازارم» .

ب ـ كعبه

٨٨٦.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان در كعبه در حال سجده ـ: بار خدايا! امروز به تو پناه مى آورم . پس پناهم ده . و از تو حمايت مى خواهم . پس حمايتم كن . و در برابر سختى ، از تو كمك مى جويم . پس كمكم كن . و از تو يارى مى طلبم . پس يارى ام ده . و بر تو توكّل مى كنم . پس برايم كارسازى كن .

٨٨٧.امام صادق عليه السلام ـ به عبد اللّه بن سنان ـ: در طواف هفتم ، نزد مُتعوَّذ [١] (يعنى همان جايى كه پشت كعبه و رو به روى درِ آن است) برو و بگو : «بار خدايا ! اين خانه ، خانه تو و اين بنده ، بنده تو و اين جا ، جايگاه پناه بردن از آتش به توست . بار خدايا! رحمت و گشايش ، از جانب توست» . سپس ركن يمانى را لمس كن و آن گاه كنار حجر [الأسود ]برو و [طوافت را] در آن جا پايان ده .

[١] مجلسى رحمه اللهمى گويد : «مُتَعَوَّذ» نام ديگر مكان «ملتزَم» است و چون در آن محل ، از آتش دوزخ به خدا پناه برده مى شود ، به آن «متعوَّذ (جايگاه پناه بردن)» گفته اند . «مُستجار» هم به آن گفته اند ؛ چون در آن محل ، از عذاب ، پناهندگى خواسته مى شود (مرآة العقول : ج ١٨ ص ٢٧ ح ٣) .