١٠٠٥.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه نماز را آغاز مى كرد ، مى گفت: معبودى جز تو نيست . منزّهى تو! من بر خود ، ستم نمودم و بد كردم . پس مرا بيامرز ، كه گناهان را كسى جز تو نمى آمرزد.

ه ـ در ميان نماز

١٠٠٦.مسند ابن حنبل ـ به نقل از زاذان ، از مردى انصارى كه از ياران پي: [وى] از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده كه در نمازى صد بار مى گفته است : «اى خداوند من! مرا بيامرز . (شعبه مى گويد: يا گفت : بار خدايا! مرا بيامرز) و توبه ام را بپذير كه تو ، توبه پذيرِ مهربانى».

و ـ در سجده

١٠٠٧.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان ، در سجده اش مى گفت: «آقاى من! با تو آهسته سخن مى گويم ، آن گونه كه بنده خوار با خواجه اش مى گويد . از تو تقاضا مى كنم ، همچون تقاضاى كسى كه مى داند تو عطا مى كنى و از آنچه نزد توست ، هيچ كاسته نمى شود . از تو آمرزش مى خواهم ، همچون آمرزش خواهىِ كسى كه مى داند گناهان را فقط تو مى آمرزى و بس . بر تو توكّل مى كنم ، همچون توكّل كردن كسى كه مى داند تو بر هر چيزى توانايى» .

ز ـ ميان دو سجده

١٠٠٨.امام صادق عليه السلام ـ هنگام نشستن بعد از سجده ـ: از پروردگارم ـ خدا ـ آمرزش مى طلبم و به درگاهش ، توبه مى برم.