٩٩٤.الكافى ـ به نقل از على بن نعمان، كه سند حديث را به امام: امير مؤمنان ، هر گاه بالاى صفا مى رفت ، رو به كعبه مى كرد، سپس دستانش را بالا مى برد و مى گفت: «بار خدايا! هر گناهى را كه مرتكب شده ام ، بر من ببخشاى، و اگر دوباره مرتكب شدم ، دوباره مرا بيامرز؛ زيرا تو آمرزگارى مهربانى» .

و ـ در پايان مجلس

٩٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه گروهى گِرد هم بنشينند و به سخنان گوناگون بپردازند و پيش از آن كه پراكنده شوند ، از خداوند عز و جل آمرزش بطلبند ، خداوند ، سخنان [گناه آلود] آنها را بر ايشان مى آمرزد.

٩٩٦.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا ، از هيچ مجلسى ، هر چند كوتاه ، بر نمى خاست تا آن كه بيست و پنج مرتبه از خداوند عز و جل آمرزش مى طلبيد.

ر . ك : ص ٩٧ (مهم ترين اوقات ياد خدا / هنگام برخاستن) .

ز ـ هنگام ستايش مردم

٩٩٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ در وصف مؤمن ـ: اگر ستوده شود ، از آنچه مى گويند ، مى ترسد و از آنچه نمى دانند ، به پيشگاه خدا آمرزش مى طلبد . سخن كسى كه او را نشناخته [مى ستايد] ، فريبش نمى دهد و از ثبت كردارهاى خود ، بيمناك است.