٥٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در روز رستاخيز ، مردمان در بيابانى يكدست گردآورده مى شوند ، آن سان كه صدا و نگاه به همه آنها مى رسد . آن گاه ، بانگ دهنده اى بر مى خيزد و بانگ مى زند و مى گويد : «به زودى ، امروز اهل محشر پى خواهند برد كه چه كسى به گراميداشت سزاوارتر است» . سپس مى گويد : «كجايند آنان كه در خوشى و ناخوشى ، خداوند را سپاس و ستايش مى گفتند ؟» . پس ستايشگران كه شمارشان اندك است ، برمى خيزند و بى حسابرسى ، به بهشت مى روند .

٥٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه كسى از شما از پروردگارش درخواستى كرد و اجابت ديد ، بگويد : «ستايش ، خدايى را كه با قدرت و شكوه او كارهاى نيك به انجام مى رسد» ، و هر كس در اجابتِ در خواستش كندى ديد ، بگويد : «سپاس ، خداى را در هر حال» .

ر . ك : ص ٣٢١ (اوقات حمدگويى خدا / در خوشى و ناخوشى) .

[١] بيه نموده است ؛ زيرا چنين دستى از انجام دادن مطلوب كار و از به فرجام رساندن آن ، ناتوان است . روايتى ديگر از پيامبر صلى الله عليه و آله به نقل از ابو هريره ، اين مدّعا را تقويت مى كند . در آن روايت ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده است : «خطابه اى كه در آن ، شهادت [به وحدانيت خداوند و رسالت من] نباشد ،به سانِ دستِ بُريده است» . پيامبر صلى الله عليه و آله در اين روايت ، كاستى خطابه را به جاى نقص خلقت آدمى نشانده است . شبيه اين حديث ، روايت ديگرى است كه ابو عبيد قاسم بن سلّام در كتاب غريب الحديث خود ، از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده است : «هر كس قرآن را فرا گيرد و سپس آن را فراموش كند ، خداوند سبحان را در حالى كه بُريده دست است ، ملاقات خواهد كرد» . ابن سلّام افزوده است : «أجذم» كه در متن حديث آمده ، به معناى «دستْ بُريده» است (المَجازات النبويّة : ص ٢٤٤ ح ١٩٧) .