«[آن مؤمنان،] همان توبه كنندگان، پرستندگان، ستايشگران، روزه داران، ركوع كنندگان، سجده كنندگان، وادارندگان به كارهاى پسنديده، بازدارندگان از كارهاى ناپسند و پاسداران مقرّرات خدايند. و مؤمنان را بشارت ده» .

حديث

٥٢٢.امام صادق عليه السلام ـ پس از آن كه فرمود : خداوند عز و جل اين آيه را ب: پس پيامبر صلى الله عليه و آله مؤمنان مجاهد را كه به اين صفات آراسته بودند ، به شهادت و بهشت بشارت داد و فرمود : «توبه گنندگان» از گناهان ، «پرستندگان» يعنى كسانى كه تنها خدا را مى پرستند و چيزى را شريك او [در پرستش] قرار نمى دهند ، «ستايشگران» يعنى كسانى كه در هر حالى ، در سختى و آسايش ، خدا را سپاس و ستايش مى گويند .

٥٢٣.امام على عليه السلام ـ در پاسخ به يكى از عالمان يهود كه از وى در باره: خداوند تبارك و تعالى به سبب چيزهاى بسيارى ، امّت او را بر ديگر امّت ها برترى و امتياز داده است ... از جمله ، آن كه در روز رستاخيز گفته مى شود : «ستايشگران پيش آيند» ، پس امّت محمّد صلى الله عليه و آله جلوتر از ديگر امّتها قرار مى گيرند ، در حالى كه نوشته شده است : «امّت محمّد ، همان ستايشگران اند . خداوند تبارك و تعالى را براى هر وضعى ، سپاس و ستايش مى گويند و در هر حالى ، او را به بزرگى ياد مى كنند . بانگ زننده آنها ، در دل آسمان است . همهمه اى چونان همهمه زنبوران عسل دارند» .