٤٥٣.امام باقر عليه السلام : هر چيزى كه بر تن توست و در آن ، نماز مى خوانى ، هم صدا با تو تسبيح مى گويد . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه نماز برپا مى شد ، نعلين [١] خود را مى پوشيد و با آنها نماز مى خوانْد .

٤٥٤.امام صادق عليه السلام : هر كس به سوى مسجد برود ، بر هيچ تَر و خشكى پاى ننهد ، مگر آن كه زمين تا زمين هفتم ، برايش تسبيح مى گويند .

٤٥٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به بلال ـ: اى بلال! شخص روزه دار ، زمانى كه در حضور او غذايى خورده مى شود ، استخوان هايش تسبيح مى گويند و فرشتگان ، برايش آمرزش مى طلبند .

٤٥٦.امام زين العابدين عليه السلام : جوينده دانش ، هر گاه از خانه اش خارج شود ، پايش را بر هيچ تَر و خشكى در روى زمين نمى گذارد ، مگر اين كه آن زمين تا زمين هفتم ، برايش تسبيح گويند .

ر . ك : ص ١٨٧ (تسبيحگويى كوه ها همراه كسى كه «بسم اللّه » مى گويد) .

ه ـ معناى تسبيحگويى موجودات

٤٥٧.تفسير العيّاشى ـ به نقل از زُراره ـ: از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم : «و هيچ چيز نيست ، مگر آن كه خدا را تسبيح و ستايش مى گويد» . فرمود : «ما ، تكان خوردن وصدا دادن ديوارها را تسبيحگويى آنها مى دانيم» .

٤٥٨.الكافى ـ به نقل از داوود رَقّى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم : «هيچ چيز نيست ، مگر آن كه او را تسبيح و ستايش مى گويد ؛ امّا شما تسبيح آنها را نمى فهميد» . فرمود : «تكان خوردن وصدا دادن ديوارها ، تسبيحگويى آنهاست» .

[١] نعلين ، به پا پوش هاى مخصوص مى گفتند كه همانند جوراب بود .