٤٢٨.الكافى ـ به نقل از محمّد بن جعفر ، از كسى ديگر كه نامش ر: امام صادق عليه السلام تسبيحات فاطمه را ـ كه درود خدا بر او باد ـ [زياد] مى گفت و [هر وقت آن را شروع مى كرد] تا به پايان نبرده قطع نمى كرد .

٣ / ٨

تسبيحگويى موجودات

الف ـ تسبيحگويى فرشتگان

قرآن

«و فرشتگان را مى بينى كه پيرامون عرش به ستايش پروردگارِ خود تسبيح مى گويند»» .

«چيزى نمانده كه آسمان ها از فرازشان بشكافند و [ حال آن كه ] فرشتگان به سپاس پروردگارشان تسبيح مى گويند و براى كسانى كه در زمين هستند آمرزش مى طلبند. آگاه باش، در حقيقت خداست كه آمرزنده مهربان است» .

ر . ك : فصلت : آيه ٣٨ ، اعراف : آيه ٢٠٦ ، انبيا : آيه ١٩ و ٢٠ ، صافات : آيه ١٦٥ و ١٦٦ .

حديث

٤٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگار ما ـ كه نامش خجسته و بلند است ـ ، هر گاه به كارى فرمان دهد ، حاملان عرش ، تسبيح مى گويند . سپس آسمانيان فرودستِ آنان ، تسبيح مى گويند ، تا برسد به تسبيحگويى ساكنان اين آسمان زيرين .

٤٣٠.امام على عليه السلام ـ در سخنرانى اى كه در آن از آفرينش فرشتگان ياد مى: سپس ميان آسمان هاى بلند ، فاصله انداخت و آن فاصله ها را از فرشتگانِ گونه گون ، آكَنْده ساخت : گروهى همواره در سجده اند و ركوع نمى كنند ، گروهى پيوسته در ركوع اند و راست نمى شوند ، گروهى همواره صف كشيده اند و از جاى خود ، تكان نمى خورند ، و گروهى پيوسته تسبيح مى گويند و خسته نمى شوند .