٣٧٨٤.مسند ابن حنبل ـ به نقل از صفوان از زُهَير بن سالم ـ: عُمَير بن سعد انصارى كه عُمر ، او را حاكم حِمص قرار داده بود ، گفت : عمر به كعب گفت : درباره چيزى از تو مى پرسم . آن را از من ، پوشيده مدار . كعب گفت : به خدا سوگند ، چيزى را كه بدانم ، از تو پوشيده نمى دارم . عمر گفت : بدترين چيزى كه از آن بر امّت محمّد صلى الله عليه و آله مى ترسى ، چيست؟ كعب گفت : پيشوايانِ گم راه كننده . عمر گفت : راست گفتى . اين را پيامبر خدا ، محرمانه به من گفت و از آن ، آگاهم ساخت .

٣٧٨٥.امام على عليه السلام : نزد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بوديم و ايشان ، خوابيده و سرش در دامان من بود . سخن از دجّال به ميان آمد . پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه چهره اش سرخ شده بود از خواب بيدار شد و فرمود : «من از غير دجّال ، بيشتر بر شما مى ترسم تا از دجّال : از پيشوايان گمراه كننده ، و ريختن خون هاى اهل بيتم پس از من . من با هر كه با ايشان بجنگد ، در جنگم و با هر كه با ايشان آشتى باشد ، آشتى ام .

٣٧٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نگرانى من براى امّتم اين نيست كه از گرسنگى بميرند يا دشمن بر آنان يورش آورَد ؛ بلكه از وجود پيشوايان گم راه كننده بر آنان مى ترسم ، كه اگر فرمانشان برنَد ، گم راهشان سازند و اگر نافرمانى شان كنند ، آنان را به قتل رسانند .