٤٠٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين هاى امّت من ، آنان اند كه هر گاه به ايشان گستاخى شود ، بردبارى ورزند و هر گاه به آنان جنايتى شود ، ببخشند و هر گاه آزار و اذيّت شوند ، شكيبايى كنند .

٤٠٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين هاى امّتم ـ آن طور كه فرشتگان مقرّب به من خبر داده اند ـ ، مردمانى اند كه در آشكار ، از فراگيرى رحمت پروردگارشان [نسبت به خود ]خندان اند و در نهان ، از ترسِ سختى عذاب پروردگارشان مى گِريند . هر بام و شام ، در خانه هاى پاك ، يعنى مسجدها ، پروردگارشان را ياد مى كنند و با زبان هايشان ، از سرِ اميد و بيم ، او را مى خوانند و در هر فراز و نشيب ، دستِ خواهش به سوى او دراز مى كنند و هماره روىِ دل به سوى او دارند . براى مردم ، كم زحمت اند و براى خود ، پُر زحمت . با پاهاى برهنه ، مورچه وار (آرام و بى آزار) بر روى زمين مى روند ، بى سرمستى و غرور . با وقار ، راه مى روند و با وسيله ، خود را به خدا نزديك مى سازند . قرآن ، تلاوت مى كنند و قربانى مى كنند و جامه ژنده مى پوشند. خداوند متعال را بر آنان ، گواهانى حاضر و چشمى ناظر است . بندگان را به دقّت مى نگرند و مورد توجّه قرار مى دهند و در آبادى ها مى انديشند . ارواحشان در دنيا و دل هايشان در آخرت است . دغدغه اى جز آينده خود ندارند . براى گورهاى خود ، بار و بُنه و براى راهشان ، گذرنامه آماده كرده اند و خويشتن را براى ايستادنگاهشان [در برابر پروردگارشان] مهيّا ساخته اند» . پيامبر خدا ، سپس ، اين آيه را تلاوت كرد : «اين ، براى كسى است كه از ايستادن [در محشر به هنگام حساب ]در پيشگاه من بترسد و از تهديدم بيم داشته باشد» .