دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٦٣
فصل دوم : موجبات امانتدارى
٢ / ١
ايمان حقيقى
قرآن
«به راستى كه مؤمنان ، رستگار شدند ... و آنان كه امانت ها و پيمان خود را رعايت مى كنند» .
حديث
٤١٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گزاردن حقوق و ردّ امانت ها ، دين من و دينِ پيامبران پيش از من است .
٤١٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : امانتدارى و وفادارى ، به واسطه پيامبران بر فرزند آدم نازل شد ، و آنها براى اين فرستاده شدند . برخى از ايشان ، فرستاده خدا هستند ، برخى پيامبر ، و برخى پيامبرِ فرستاده . قرآن كه سخن خداست ، فرود آمد . زبان عربى و غير عربى فرود آمد . پس مردم ، قرآن را و سنّت ها را با زبان هاى خويش دانستند ، و خداوند ، هر آنچه مردم مى بايد انجام دهند يا انجام ندهند ـ و اينها خود ، حجّت بر آنهاست ـ بر ايشان بيان فرمود . پس ، اهل هيچ زبانى نيست ، مگر آن كه نيك را از بد باز مى شناسند . امانت ، نخستين چيزى است كه كنار مى رود و نشان آن در اعماق دل هاى مردم مى ماند . سپس وفادارى و پيمان و مسؤليت ها از بين مى روند و [تنها] نوشته ها[يى از آنها] باقى مى ماند . پس ، عالمى عمل مى كند ، و نادانى [با آن كه] آنها را مى داند و انكارشان مى كند ، تا آن كه به من و به امّت من رسيد . پس ، هلاك شوندگان نزد خدا هلاك مى شوند ، و تنها ترك كنندگان از او غفلت مى كنند .