٤١٥٣.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: هر خويى از خوى ها در نزد گروهى از مردم ، بى رونق است ، بجز امانتدارى كه نزد همه مردم ، رونق [و ارزش] دارد ، و براى هر كس كه از آن برخوردار باشد ، مزيّتى به شمار مى آيد . حتّى ظرف هايى كه نم را به خود نمى كشند و هرگاه چيزى در آنها نهاده شود ، به همان حال باقى مى ماند و كم نمى شود ، ستودنى تر از ظرف هايى هستند كه تراوش مى كنند يا [مايع را] به خود مى كِشند .

٤١٥٤.امام صادق عليه السلام : در اندرز به يكى از يارانش ـ: برتو باد پرهيزگارى ، و پارسايى و كوشش و راست گويى و امانتدارى و خوش خويى و حُسن همسايگى ، مردم را با غيرِ زبان هايتان (يعنى با كردار) به سوى خود دعوت كنيد ، و مايه زيور باشيد و مايه ننگ و عيب مباشيد .

٤١٥٥.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از حسين بن ابى العلاء ـ: امام صادق عليه السلام فرمود : «محبوب ترينِ بندگان در نزد خداوند عز و جل مردى است كه در سخنش راستگو باشد ، نمازهايش و آنچه را خدا بر او واجب كرده است ، پاس بدارد ، و امانتدار باشد» . سپس فرمود : «هر كس به او امانتى سپرده شود و آن را به صاحبش بازگردانَد ، هزار گِره از گره هاى آتش را از گردنش باز كرده است . پس ، در ردّ امانت بكوشيد ؛ زيرا كسى كه امانتى به او سپرده شود ، ابليس ، صد اهريمن از نوچه هايش را بر او مى گمارد كه گم راهش سازند و وسوسه اش كنند تا او را به نابودى بكشانند، مگر كسى كه خداوند عز و جل او را نگه دارد» .