٤٠٨٥.امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند متعال ـ: «به راستى ، ابراهيم، پيشوايى مطيعِ خدا و حق گرا بود» ـ : خدا او را [به تنهايى] يك امّت ناميد.

٤٠٨٦.امام باقر و امام صادق عليهماالسلام ـ درباره اين سخن خدا عز و جل : «ابراهيم ، امّ: اين ، امتيازى است كه خداوند به او بخشيد .

٤٠٨٧.الكافى ـ به نقل از سَماعة بن مهران ـ: بنده صالح (امام كاظم عليه السلام ) به من فرمود : «اى سماعه! آنان (مدّعيان تشيّع و دوستى ائمّه) ، خود در بسترهايشان آسودند و [ به سبب افشاى اسرار و ترك تقيّه] مرا به هراس افكندند . هان ! به خدا سوگند ، زمانى بود كه در دنيا جز يك تن ، كسى خدا را نمى پرستيد ، كه اگر كس ديگرى هم مى بود ، خداوند عز و جل او را نيز اضافه مى كرد، آن جا كه مى فرمايد : «به راستى ، ابراهيم، پيشوايى مطيعِ خدا و حق گرا بود و از مشركان نبود» ، روزگارى بدين منوال گذشت . سپس ، خداوند ، اسماعيل و اسحاق را همدم او قرار داد و سه تن شدند. به خدا سوگند كه مؤمن ، اندك است و پيروان كفر ، بسيارند . مى دانى چرا چنين است؟» . گفتم : نمى دانم ، قربانت گردم ! فرمود : «آنان (مدّعيان تشيّع) ، همدم مؤمنان قرار داده شدند تا مؤمنان ، آنچه را در سينه هاى خود دارند ، براى آنها فاش سازند و بدين وسيله ، آسوده شوند و آرام گيرند» .

٤٠٨٨.الكافى ـ به نقل از مَسعَدة بن صَدَقه ـ: از امام صادق عليه السلام سؤال شد كه : آيا امر به معروف و نهى از منكر بر همه امّت واجب است؟ فرمود : «خير» . گفته شد : چرا؟ فرمود : «چون اين كار بر كسى واجب است كه قدرت داشته باشد و از او اطاعت شود و معروف را از منكر ، باز شناسد ، نه بر شخص ناتوانى كه راه را از بيراهه ، باز نمى شناسد و نمى داند از چه به چه فرا بخوانَد . ـ مى فرمايد : حق را از باطل ـ [١] دليل بر اين ، كتاب خداوند عز و جل است كه مى فرمايد : «و بايد از شما ، امّتى (گروهى) باشند كه به نيكى دعوت كنند و امر به معروف و نهى از منكر نمايند» . پس اين [دستور] ، خاص است ، نه عام [و متوجّه عموم مردم] . همچنين مى فرمايد : «و از ميان قوم موسى ، جماعتى هستند كه به حق ، راهنمايى مى كنند و به حق ، داورى مى نمايند» . نفرمود : بر امّت موسى ، يا بر همه قوم او ، كه در آن روز ، امّت هاى گوناگونى بودند . امّت ، از يك نفر به بالا را شامل مى شود ، چنان كه خداوند عز و جل فرموده است : «به راستى ، ابراهيم، امّتى مطيعِ خدا و حق گرا بود» ؛ يعنى مطيع در برابر خدا .

[١] ظاهراً اين جمله از راوى است (ر.ك : الكافي : ج ٥ ص ٥٩ ح ١٦) . در بحارالأنوار آمده است : «به حق يا به باطل؟») .