٤٢٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام ـ: اى على! حاجت ، امانت خدا در نزد خلق اوست . پس هر كه آن را پيش خود نگه دارد ، خداوند ، ثواب نمازگزار را به او مى دهد ، و هر كه آن را براى كسى كه مى تواند حاجتش را برآورد ، ابراز دارد و او برآورده نسازد ، هر آينه ، وى را كُشته است . [١] با شمشير يا سرنيزه يا تير نكُشته ؛ بلكه با جريحه دار كردن دلش ، او را كُشته است .

٤٢٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند فقر ، را در نزد مخلوقش به امانت نهاده است . پس هر كه آن را نهان بدارد ، خداوند به او پاداشى همانند پاداشِ روزه دار شب خيز مى دهد ، و هر كه آن را نزد كسى كه مى تواند حاجتش را برآورد ، ابراز دارد و او برآورده نسازد ، در حقيقت ، او را كُشته است . البته او را با شمشير و سر نيزه اى نكُشته ؛ بلكه با زخم زدن بر قلبش او را كُشته است .

٤٢٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : فقر ، يك امانت است . پس هر كه آن را پنهان نگه دارد ، عبادت كرده است ، و هر كه آن را فاش سازد ، [مسئوليت] آن را به گردن برادرانِ مسلمانش انداخته است .

٤٢٨٥.تهذيب الأحكام ـ به نقل از حسين بن مختار ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم : مردى شريكى دارد و برايش معلوم مى شود كه آن شريك ، در چيزى [از اموالش ]به او خيانت كرده است . آيا مى تواند به اندازه اى كه از مال او برداشته است ، از مال وى بردارد ، بدون آن كه به او بگويد ؟ فرمود : «چه قدر زشت! آن دو ، در حقيقت ، در امانت خداى متعال شريك شده اند ، و من دوست دارم كه اگر در اين باره چيزى از او مشاهده كرد ، آن را بر او بپوشاند [و به روى او نياورد] ، و دوست ندارم بدون اطّلاعش از مال او چيزى بردارد .

[١] يعنى : درخواست شونده ، درخواست كننده را مى كُشد ، نه بالعكس .