«ما امانت [ الهى و بار تكليف ] را بر آسمان ها و زمين و كوه ها عرضه كرديم . پس، از برداشتن آن ، سر باز زدند و از آن هراسناك شدند ؛ و[ لى ] انسان آن را برداشت؛ و به راستى او ستمگرى نادان بود» .

حديث

٤٣٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خودمان و كسانمان و دوستانمان (/ غلامانمان) و فرزندانمان ، از بخشش هاى گواراى خداوند عز و جل و عاريت هاى به امانت سپرده او هستيم ، كه تا مدّتى معيّن از آنها بهره مند مى شويم و پس از زمانى محدود ، از ما گرفته مى شوند . سپس [خداوند] ما را موظّف نمود كه هرگاه [اينها را] عطايمان كند ، سپاس گزارى كنيم ، و هرگاه آنها را از ما بازستانْد ، شكيبا باشيم .