«مردم، امّتى يگانه بودند . پس خداوند ، پيامبران را نويد آور و بيم دهنده برانگيخت و با آنان، كتاب [ خود ] را به حق ، فرو فرستاد، تا ميان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند ، داورى كند. و جز كسانى كه [ كتاب ]به آنان داده شد ـ پس از آن كه دلايل روشن براى آنان آمد ـ به سبب [ حسدى و ] ستمى كه ميانشان بود، [ هيچ كس ] در آن اختلاف نكرد. پس خداوند ، آنان را كه ايمان آورده بودند، به توفيق خويش، به حقيقت آنچه در آن اختلاف داشتند، هدايت كرد ؛ و خدا هر كه را بخواهد ، به راه راست هدايت مى كند» .

«و مردم ، جز يك امّت نبودند. پس اختلاف پيدا كردند ؛ و اگر وعده اى از جانب پروردگارت مقرّر نگشته بود، قطعاً در آنچه بر سرِ آن با هم اختلاف مى كنند، ميانشان داورى مى شد» .

حديث

٣٧٣٨.امام باقر عليه السلام ـ در تفسير اين سخن خداوند متعال كه : «مردم، ا: پيش از نوح ، امّتى يك دست بر سرشت الهى بودند ؛ نه ره يافته بودند و نه گم راه . پس خداوند ، پيامبران را برانگيخت .