٤٣٥٣.امام على عليه السلام ـ از نامه ايشان به رفاعه ، قاضى اش در اهواز ـ: بدان اى رفاعه كه اين فرمان روايى امانت است . پس هر كه در آن خيانت كند ، تا روز رستاخيز ، لعنت خدا بر او خواهد بود .

٤٣٥٤.امام على عليه السلام ـ از نامه اش به رفاعه ـ: امانتدار باش و به پيمان و بيعتت ، وفادار .

٤٣٥٥.امام على عليه السلام ـ از نامه ايشان به يكى از كارگزارانش ـ: آنك ، درباره تو گزارشى به من رسيده است كه اگر به راستى چنان كرده باشى ، بى گمان ، پروردگارت را ناخشنود ساخته اى و از پيشوايت ، نافرمانى كرده اى و امانتت را خوار داشته اى . به من گزارش شده است كه تو زمين را پوست كَنْده اى [١] و آنچه را زير پاهاى توست ، برداشته اى و آنچه را در اختيار توست ، خورده اى . اكنون ، حساب [دخل و خرج] خود را براى من بفرست ، و بدان كه حسابرسى خدا ، سخت تر از حسابرسىِ مردم است . تمام .

٤٣٥٦.امام على عليه السلام ـ در فرمانش به مالك اشتر ـ: ديگر آن كه در كار دبيرانت بينديش و بهترينِ آنان را بر كارهايت بگمار ... آنان را از كردارى كه درروزگار كارگزارى براى حكمرانان شايسته پيش از تو داشته اند ، بيازماى [و به پيشينه كارى آنها نگاه كن] ، و كسى را كه در ميان توده مردم خوش نام تر و به امانتدارى شُهره تر است ، برگزين ؛ چرا كه اين كار ، دليل بر خلوص تو با خدا و با كسى (يعنى امام) است كه از طرف او به حكومت گماشته شده اى .

٤٣٥٧.امام على عليه السلام ـ از فرمان ايشان به يكى از كارگزارانش كه براى جمع: و به او دستور مى دهد كه در ظاهر ، دَم از به كار بستن فرمان خدا نزند و در نهان ، خلاف آن عمل كند . كسى كه نهانش با آشكارش ، و كردارش با گفتارش ناهمساز نباشد ، هر آينه . امانت را گزارده و در عبادت [خدا] اخلاص ورزيده است .

[١] حاصل زراعات را براى خود برده اى و چيزى به مردمان نداده اى .