٤٢٤٧.امام باقر صلى الله عليه و آله : چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درگذشت ، آن شب خاندان محمّد عليهم السلام [از نگرانى] درازترين شب را سپرى مى كردند ، چندان كه پنداشتند ديگر در زير آسمان و روى زمين ، جايى نخواهند داشت ؛ چرا كه آن حضرت به خاطر خدا ، خويش و بيگانه را دشمن خونى خود كرده بود . [١] در همين حال بودند كه ناگاه يكى كه خودش را نمى ديدند ، امّا صدايش را مى شنيدند ، بر آنان درآمد و گفت : سلام و رحمت و بركات خدا بر شما خاندان باد ! ... . خداوند ، شما را از پيامبرش به امانت پذيرفت و به دوستان مؤمنش در زمين سپرد . پس ، هر كه امانتدارى كند ، خدا ، پاداش درستكارى اش را مى دهد . پس ، شماييد آن امانتِ سپرده شده ، و شماييد آنان كه دوستى شان [بر مؤمنان] واجب ، و فرمان بُردارى از آنها لازم گشته است .

٤٢٤٨.امام صادق عليه السلام : ما درخت پيامبرى هستيم ، و خانه رحمت ، و كليدهاى فرزانگى ، و معدن دانش ، و جايگاه رسالت ، و محلّ آمد و شد فرشتگان ، و محلّ سپردن راز خدا ؛ و ما وديعه خدا در ميان بندگان او هستيم .

[١] يعنى بر اثر جهاد در راه خدا با مشركان و كافران و به قتل رساندن آنها ، كه در ميانشان ، هم خويشانِ پيامبر صلى الله عليه و آله بودند ، و هم بيگانگان ، باعث شده بود كه آنها كينه پيامبر و خاندانش را به دل گيرند و درصدد خونخواهى و انتقام برآيند . لذا با رحلت ايشان ، خاندانش نگران بودند .