٤٠٨٢.مجمع البيان ـ به نقل از بَراء بن عازب ـ: مُعاذ بن جَبَل ، در خانه ابو ايّوب انصارى ، كنار پيامبر خدا نشسته بود . معاذ گفت : اى پيامبر خدا ! اين فرموده خداوند متعال : «روزى كه در صور دميده شود، و گروه گروه بياييد» و بقيّه آيات به چه معناست؟ فرمود : اى مُعاذ ! از موضوع بزرگى پرسيدى . سپس ، اشك ريخت و آن گاه فرمود : ده گروه از امّت من ، جداگانه ، در حالى كه خداوند ، آنان را از مسلمانان جدا كرده و شكلشان را تغيير داده است ، محشور مى شوند : برخى به شكل بوزينه اند ؛ برخى به شكل خوك اند ؛ برخى سرنگون اند ، در حالى كه پاهايشان به طرف بالا و صورت هايشان به زير است و كِشان كِشان بُرده مى شوند ؛ برخى كور و در ترديد (/ در حال آمد و شد) هستند ؛ برخى كَر و لال و فاقد عقل اند ؛ برخى زبان هايشان را مى جَوَند و از دهانشان ، چِركابه اى سرازير است كه اهل محشر از ديدن آن ، حالشان به هم مى خورد ؛ برخى دست و پايشان بُريده است ؛ برخى به شاخه هايى آتشين به دار آويخته شده اند ؛ برخى بدبوتر از مُردارند ؛ و برخى جُبّه هايى به تن دارند كه بلند و مِسى و چسبيده به پوست بدن آنان است . اما آنان كه به شكل بوزينه اند سخن چينانند . آنها كه به شكل خوكهايند ، حرام خوارانند . اما سرنگونان ، رباخواران هستند . (كوران ، قاضيان به ناحق حكم دهنده اند. كران و لالان ، خوش آيندگان از كار و عملشانند . آنان كه زبانشان را مى جوند ، عالمان و قضاوتْ پيشِگانى اند كه كردارشان با اعمالشان يكى نيست . دست و پا بريدگان ، همسايه آزارند . و آويزان شدگان بر شاخه هاى آتشين ، سخن چينان به پادشاهند . بدبوتر از مرداران ، شهوترانان و لذت طلبانند ، و كسانى كه حقوق خدا را از اموالشان نمى پردازند . و جبه پوشان ، اهل تفاخر و نخوت اند) .