٣٩٣٥.امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند متعال : «شما ، بهترين: مقصود ، امّتى است كه دعاى ابراهيم عليه السلام درباره آنها تحقّق يافت و امّتى كه خداوند ، در ميان آنها و از خود آنها و به سوى آنها ، پيامبر برانگيخت . اينان ، امّت ميانه اند و بهترين امّتى هستند كه در ميان مردم ، پديد آمده اند .

٣٩٣٦.امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند متعال : «و بايد از مي: ... آن كس از مسلمانان كه به نيكى ها فرا نخوانَد و امر به معروف و نهى از منكر نكند ، از امّتى نيست كه خداوند ، وصفش كرده است . شما خيال مى كنيد كه همه مسلمانان ، از امّت محمّدند ، در صورتى كه اين آيه ، امّت محمّد را با ويژگى فراخوانى به نيكى ها و امر به معروف و نهى از منكر كردن مى شناسانَد و كسى كه اين ويژگى كه اين امّت به آن وصف شده ، در او نباشد ، چگونه از اين امّت باشد ، در حالى كه آنچه خداوند در اين امّت قيد كرده و آنها را بدان وصف نموده است ، در او وجود ندارد .

٣٩٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه ديديد امّتم از اين كه به ستمگر بگويد : «تو ستمگرى» مى هراسد ، بى گمان [از جانب خدا] به حال خود رها شده است . [١]

[١] به تعبير عاميانه ، يعنى كارَش تمام و فاتحه اش خوانده است . «تُوُدّع» كه در حديث آمده ، از توديع است ؛ يعنى با او خداحافظى شده است .