دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٢٩
٣٨٧٧.امام على عليه السلام : هيچ نعمت و زندگى خوشى به زوال نيامد ، مگر به سبب گناهانى كه مردم مرتكب شدند . خداوند هر گز به بندگان ستم نمى كند .
٣٨٧٨.امام على عليه السلام : اين امّت ، تا زمانى كه جامه غير عرب نپوشند و خوراك غيرِ عرب نخورند ، [١] همواره در خوبى به سر خواهند بُرد پس هر گاه چنين كردند ، خداوند ، آنان را به خوارى مى افكند .
٣٨٧٩.امام على عليه السلام : كمتر پيش مى آيد كه كسى ، خود را به مردمى همانند سازد و از آنان نشود .
٣٨٨٠.امام زين العابدين عليه السلام : خداوند ، امّتى را كه در آن بَربَط [٢] نواخته شود ، خوش بخت نمى كند .
٣٨٨١.امام باقر عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ:خداوند به پيامبرى از پيامبران ، وحى فرمود كه : «به قومت بگو جامه دشمنان مرا نپوشند و خوراكِ دشمنان مرا نخورند و خود را به شكلِ دشمنان من درنياورند ؛ زيرا در اين صورت ، آنان نيز ، همانند آنان ، دشمن من خواهند بود» .
[١] يعنى : به جامه و خوراك ساده خودشان قناعت كنند .[٢] بَربَط ، مركّب از «بَر» و «بَط» است . بر ، به معناى سينه و بط ، به معناى مرغابى است . بَربَط ، سازى است كه به دليل شباهتش به سينه مرغابى به اين نام ، ناميده شده و مركّب از چهار تار : بم ، مثلث ، مثنّا و زير است . به آن ، عود نيز مى گويند . اين ساز ، داراى دسته اى كوتاه و كاسه اى بزرگ است و آن را با زخمه مى نوازند .