قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٣ - بت پرستى چرا؟

آنان با پيروان انبيا، در مطلب ديگرى بوده است:

گروهى آنان را به عنوان شفيعان درگاه الهى مى پرستيدند و روى انديشه هاى سست، از پرستش خود پروردگار اعراض نموده و با پرستش بت ها خواهان تقرب به مقام الهى بودند. قرآن به عقيده اين گروه در آيه زير اشاره فرموده آن جا كه مى فرمايد:

(...وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلاّ لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللّهِ زُلْفى...).[١]

«آنان كه جز خدا اوليايى براى خود قرار داده اند (و مى گويند:) ما آنها را براى آن مى پرستيم كه ما را به طور كامل به سوى خدا نزديك سازند».

اين گروه درباره بت ها جز انديشه شفاعت فكر ديگرى نداشتند، نه تنها آنها را خالق نمى شمردند حتى اداره و تدبير جهان آفرينش را نيز از آنِ آنها نمى دانستند. عقيده اين گروه در آيه ديگر نيز به طور صريح گفته شده است و خداوند به پيامبر مى فرمايد كه هرگاه از اين گروه در مورد اداره جهان آفرينش بپرسى آنان بى درنگ خواهند گفت كه تدبير جهان خلقت از آن خداست. آن جا كه مى فرمايد:

(وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَحْيَا بِهِ الأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوتِهَا لَيَقُولُنَّ اللّهُ...).[٢]

«هرگاه از آنان بپرسى كه چه كسى باران را از آسمان فرود آورد كه در پرتو آن زمين هاى مرده را زنده كرد؟ مى گويند: خدا».

ناگفته پيداست نزول باران و زنده كردن زمين ها بخشى از تدبير جهان خلقت است.