قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨١ - بت پرستى چرا؟

بت پرستى چرا؟

١٦. (قُلْ مَنْ رَبُّ [١] السَّمَاواتِ وَالأَرْضِ قُلِ اللّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَولِياءَ لا يَمْلِكُونَ لأَنْفُسِهِمْ نَفْعاً وَلا ضَرّاً قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الأَعْمى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِى الظُّلُماتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلّهِ شُرَكاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللّهُ خَالِقُ كُلِّ شَىْء وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهّارُ).

---

[١] لفظ رب بر خلاف آن چه برخى تصور مى نمايند به معناى مربى و تربيت كننده و پرورش دهنده نيست; زيرا اين لفظ به اصطلاح علم صرف «مضاعف»، و ريشه آن «رب ب» است و از «ربى» ـ كه ناقص يايى است ـ گرفته نشده تا به معناى مربى و پرورش دهنده باشد. هم چنين معناى آن خالق و آفريننده نيست; زيرا در قرآن كريم لفظ «رب» در مقابل «خلق» قرار گرفته است چنان كه مى فرمايد:(...بَلْ رَبُّكُمْ رَبُّ السَّمواتِ وَالأَرْضِ الَّذِى فَطَرَهُنَّ...)انبياء(٢١)آيه٥٦. همان طور كه ملاحظه مى فرماييد در اين آيه لفظ «رب» در برابر «فطر» كه به معناى «خلق» است قرار گرفته است. با مراجعه به كتب لغت، مانند معجم مقاييس اللغة وموارد استعمال اين لفظ، چون رب البيت، رب المال، روشن مى شود كه معناى رب همان صاحب است نه هر صاحبى، بلكه اختياردارى كه به اصلاح مربوب خود قيام كند و بپردازد. و اگر به خداوند جهان «رب العالمين» گفته مى شود، مقصود اين است كه خداوند صاحب جهانيان است كه تدبير امور و اصلاح وضع آنان برعهده اوست.