قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٢ - ١ توسعه و گسترش زمين

سيلابى، كه معلول تركيب گازهاى اكسيژن و هيدروژن در جو بود فرو ريخت و تمام كره زمين را آب فرا گرفت، آب ها تدريجاً در نقاط پست زمين فرو نشست و نقاط مرتفع يكى پس از ديگرى از آب بيرون آمد.

معناى سومى نيز مى توان براى اين جمله بيان داشت و آن اين كه، مراد از كشش و گسترش زمين، افزوده شدن حجم آن بر اثر جذب سنگ هاى سرگردان و كرات كوچكى كه در حوزه جاذبه آن قرار مى گرفت، بوده باشد و اين احتمال با جمله (وَأَلْقَيْنا فِيها رَواسِىَ) ـ كه بعداً به تفسير آن خواهيم پرداخت ـ مناسبت بيشترى دارد.[١]

در هر حال، جمله مورد بحث از آيه، ناظر به كرويت و يا مسطح بودن زمين نيست، بلكه مقصود از آن، هموارى مخصوصى است كه آن را براى زيست جانداران، آماده نموده است و مضمون همين جمله در سه آيه ديگر بيان شده است; مانند:

١.(وَاللّهُ جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ بِساطاً* لِتَسْلُكُوا مِنْها سُبُلاً فِجَاجاً...).[٢]

«خداوند زمين را براى شما فرش كرد تا در راه هاى وسيع آن رهسپار شويد».

٢. (الَّذِى جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِراشاً وَالسَّمَاءَ بِنَاءً...).[٣]

«خداوندى كه زمين را فرش كرد و آسمان را برافراشت».

٣. (وَإِلَى الأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ...).[٤]