قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٧ - ٤ حركات عمومى كرات آسمانى

(إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ* وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ).[١]

«هنگامى كه خورشيد پيچيده شود و ستارگان تيره و تار گردند».

در آيه ديگر مى فرمايد:

(فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ).[٢]

«هنگامى كه ستارگان محو شوند».

هرگاه آيات مربوط به قيامت را مورد بررسى قرار دهيم به خوبى معلوم مى شود كه سرنوشت منظومه شمسى ما چيست؟ قرآن از سرنوشت آن چنين خبر مى دهد:

(يَوْمَ تُبَدَّلُ الأَرْضُ غَيْرَ الأَرْضِ وَالسَّمواتُ وَبَرَزُوا للّهِ الواحِدِ الْقَهّارِ).[٣]

«روزى كه زمين وآسمان ها دگرگون شوند و مردم در پيشگاه خداى يگانه و قادر حاضر گردند».

(يَسْئَلُ أَيّانَ يَوْمُ الْقِيامَة* فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ * وَخَسَفَ الْقَمَرُ* وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ *يَقُولُ الإِنْسانُ يَوْمَئذ أَيْنَ الْمَفَرُّ).[٤]

«مى پرسد، روز رستاخيز كى مى رسد(بگو:) هنگامى كه ديده خيره شود و ماه بگيرد و خورشيد و ماه جمع شوند، آن روز انسان مى گويد: گريزگاه كجاست؟».

حافظ اين نظام، همان جاذبه عمومى است. تأثير شگفت انگيز اين نيرو در اين است كه مانند رشته اى بسيار محكم همه اجزاى اين جهان را از اتم گرفته تا ستاره به يكديگر پيوند مى دهد و حركات آنها را كنترل مى كند، در نتيجه يك نظم