قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٨ - ٤ نمونه هايى از احياى مردگان

يك روز يا نيم روز. خطاب آمد بلكه صد سال در اين نقطه توقف داشتى...».

ذيل آيه حاكى است كه خداوند نه تنها او را زنده كرد، بلكه الاغ او را كه در گوشه بيابان افتاده بود و جز استخوانى از او باقى نمانده بود، زنده كرد و در پايان آيه چنين نتيجه مى گيرد:

(إِعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ).

«بدان خداوند بر همه چيز قادر است».

باز در سوره بقره، داستان «بقره» را يادآور مى شود كه شخصى از قوم حضرت موسى(عليه السلام) مردى را كشته بود و جسد او را براى گم كردن نشانه و يا دام انداختن فرد ديگرى، به جاى ديگر انداخته بود و در اين موقع آنان در تعيين قاتل به نزاع و جنگ برخاسته بودند. خداوند براى رفع اين نزاع دستور مى دهد گاوى را بكشند و قسمتى از بدن گاو ذبح شده را به بدن مرده بزنند تا زنده شود و قاتل خود را تعيين كند. خداوند از اين جريان دو نتيجه مى گيرد:

الف) به جنگ و نزاع شديد تيره هاى بنى اسرائيل خاتمه مى دهد.

ب) هر گونه شك و ترديد و يا انكار را از چهره رستاخيز مى زدايد و به يهود لجوج نشان مى دهد كه چگونه خداوند روز رستاخيز مردگان را زنده مى كند. چنان كه مى فرمايد:

(...كَذلِكَ يُحْىِ اللّهُ الْمَوتى وَيُريكُمْ ءَايتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ...).[١]

«...اين چنين خداوند مردگان را زنده مى كند و آيات قدرت و نشانه هاى توانايى خود را نشان مى دهد تا شما به فكر و انديشه بپردازيد».