قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٢ - مقدمه

اجراى كامل پيمان ها و تعهدات است و بهاى بى قيدى و بى اعتنايى به پيمان و تعهد، جز از دست دادن اعتبار و حيثيت چيز ديگرى نيست. اى كاش كار در همين جا خاتمه مى يافت! در صورتى كه چنين فردى، براى بازيافتن حيثيت و اعتبار خود و براى اين كه بر عيب بزرگ اخلاقى خود پوششى بگذارد، سرانجام دچار پريشان گويى و تناقض بافى و دروغ پردازى مى گردد كه خود رذيله اى است بزرگ تر و آفتى است زيانبارتر.

لذا عمل به پيمان نه تنها نشانه ايمان است، بلكه بزرگ ترين گواه بر عقل اجتماعى و درايت و كاردانى انسان مى باشد.

قرآن مجيد درباره احترام به پيمان، در سوره هاى مختلفى سخن گفته و با لحن شديدى دستور مى دهد كه به عهد و پيمان وفادار باشيم; زيرا در روز بازپسين از آن سؤال خواهد شد چنان كه مى فرمايد:

(وَالَّذِينَ هُمْ لأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ).[١]

«افراد با ايمان كسانى هستند كه به امانات و پيمان هاى خود وفادارند».

نه تنها ما بايد به پيمان هايى كه با دوستان مى بنديم احترام بگذاريم، بلكه هرگاه با دشمنى نيز پيمانى بستيم بايد به آن وفادار باشيم.

على(عليه السلام) در فرمانى كه براى مالك اشتر نوشته، درباره اهميت عمل به پيمان چنين مى فرمايد:

«وإن عقدت بينك وبين عدوّك عقدة أو ألبسته منك ذمّة فحطّ عندك بالوفاء وارع ذمّتك بالأمانة...;[٢]

هرگاه با دشمن خود قراردادى بستى، يا به او امانى دادى، به قرارداد خود وفادار باش، و به امانى كه داده اى احترام بگذار».