داراى روح مقدس خدايى و استعداد رشد و تعالى بوده و قدرت ترك زشتى را دارد، و از آزادى عمل و اختيار كامل در انتخاب نوع عمل نيز برخوردار است. توضيح اينكه، انسان از استعدادها و نيروهاى مختلف مادى و معنوى، جسمانى و روحانى برخوردار است، و استعداد تكامل و پيشروى نامحدود دارد. به عبارت ديگر انسان موجودى دو بعدى است كه يكسويش به خاك منتهى مى‌شود، و سوى ديگرش به عرش پروردگار. به اصطلاح «طُرفه معجونى است كز فرشته سرشته و ز حيوان»، به خاطر همين دو بعد، قوس صعودى و نزولى، تكامل و انحطاط او بسيار وسيع است. جنبه خاكى و مادى انسان را گل بدبوى تيره رنگ «لجن» تشكيل مى‌دهد «١» كه فاقد هر گونه ارزشى است و جنبه معنوى او چيزى به نام «روح» كه در حد اعلاى قداست و ارزش است. به همين دليل، قوس صعودى او آن قدر بالاست كه مى‌تواند به جايى برسد كه بجز خدا نبيند، و نيز قوس نزولى او آن مقدار پايين است كه از چهارپايان پست‌تر خواهد شد. «٢» با اين بيان نتيجه مى‌گيريم كه فرشتگان از حيث ذات (كرامت ذاتى و تكوينى) به خاطر دارا بودن پاكى مطلق و عصمت از گناه و مطيع محض خدا بودن و خلوص نيت، برتر از انسان هستند كه ذاتش آميخته با هواهاى نفسانى و قواى غضب و شهوانى مى‌باشد؛ و نيز اعمالش آلوده به شرك‌