مى‌شود كه هم مسأله غرض از آفرينش امرى مهمتر از ديگر مسايل بوده و واسطه‌پذير نيست و هم غرض خداوند از خلقت انسان فقط عبادت است، و غير از آن نيست. «١» تعريف عبادت و حقيقت آن‌ عبادت، به معناى خضوع، طاعت و خود را ذليل دانستن، همراه با تقديس است. واژه‌هاى عبوديت و عُبودت و عبادت هر سه به معناى طاعت است، «٢» ليكن مرحوم راغب اصفهانى در «مفردات» عبادت را در رساندن معنا رساتر از عبوديت دانسته، مى‌گويد: عبوديت اظهار تذلّل است، و عبادت رساتر از آن است، زيرا عبادت نهايت تذلل و كرنش است، و كسى استحقاق آن را ندارد، مگر آنكه آخرين درجه تفضّل را دارا باشد و او فقط خداوند يكتا و بزرگ است، عبادت بر دو قسم است: عبادت به تسخير، (كه آن مطلق انقياد و تذلل موجودات، اعم از انسان و حيوانات و نباتات است) و عبادت به اختيار، و آن براى موجود داراى شعور و ادراك است. «٣» بنابر اين، همان گونه كه علامه طباطبايى (ره) فرمود، اعمال عبادى ظاهرى و به بيان ديگر عباداتى كه به وسيله اعضا و جوارح ظاهرى انسان انجام مى‌شود، از قبيل قيام و ركوع و سجود، و نظاير آنها، وسيله و غرضى هستند براى رسيدن به غرض بالاتر و مهمتر كه آن قرار گرفتن بنده در