انسان شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣
درس هفتم: گرايشهاى درونى انسان (٢)
غرايز
همان طور كه در درس پيشين اشاره شد، شناخت انسان و بيان جهتگيريهاى او به اين بستگى دارد كه از تمامى اجزا و نيروهاى تشكيل دهنده جسم و نفس او آگاهى داشته باشيم و بسيارى از حقايق وجودى او هنگامى بر ما آشكار مىشود كه بدانيم خداوند براى حركت در راه كمال چه قابليتها و توانمنديهايى را در انسان به امانت گذاشته است. با اين شناخت، فلسفه بسيارى از انتظارها و اهداف دينى روشن مىشود و به آسانى مىتوانيم، هماهنگى و سازگارى دين با حيات بشرى را دريابيم.
وجود غرايز در كنار امور فطرى، و گرايشان ديگر گوياى چند بُعدى بودن انسان و بيانگر استعدادهايى است كه خداوند به منظور تكامل و هدايت به بشر داده است. قرآن كريم مىفرمايد:
«أَلَّذى أَعْطى كُلَّ شَئٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى» «١»
خداوند خلقت همه چيز را عطا كرد، سپس (آن را) هدايت نمود.
علامه طباطبايى در ذيل اين آيه مىنويسد: اين هدايت، هدايتى است