از اين آيه و آيات ديگر استفاده مى‌شود كه انسان از زمين خلق شده است، هم اوّلين انسان (حضرت آدم (ع) و هم ذريّه او كه از نطفه خلق شده‌اند. اين تعبير كنايه‌اى مى‌باشد، يعنى همان طور كه گياه از زمين مى‌رويد و رشد مى‌كند و حيات مى‌يابد، شما نيز از همين موادّ به وجود آمده‌اى و خدا به شما حيات بخشيده است. ب- آياتى كه منشأ پيدايش انسان را خاك مى‌داند كه آن نيز بخشى از زمين است مانند: «وَمِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ» «١» از نشانه‌هاى او اين است كه شما را از خاك آفريد. ج- آيات ديگر دلالت مى‌كند كه خدا انسان را از گِل چسبنده و خشك شده مانند سفال آفريده است: «هُوَ الّذى‌ خَلَقَكُمْ مِنْ طينٍ» «٢» خداوند كسى است كه شما را از گِل آفريد. «إنَّا خَلَقْناهُمْ مِنْ طينٍ لازِب» «٣» همانا انسانها را از گل چسبنده آفريديم. «خَلَقَ الْأِنْسانِ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارَ» «٤» خدا انسان را از گل خشكى مانند سفال آفريد.