انسان شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥
«وَ قالوُا ءَ إِذا ضَلَلْنا فىَ الْأَرْضِ ءَ إِنَّا لَفى خَلْقٍ جَديدٍ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ» «١»
در اين آيه شريفه پروردگار شبهه كافران را مطرح مىسازد كه گفتند:
هنگامى كه ما در زمين گم شديم (بر اثر تجزيه و تفرقه اعضاى بدن) آيا بار ديگر آفرينش جديدى خواهيم داشت؟! اينها به ملاقات با پروردگارشان كافرند. بعد به پيامبرش چنين امر مىكند:
«قُلْ يَتَوفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذى وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ الى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ» «٢»
در پاسخ آنها بگو ملك الموت كه بر شما گماشته شده، شما را مىگيرد و بعد به سوى پروردگارتان بازگردانيده مىشويد.
پيداست كه منكران معاد يا كسانى كه قرآن كلام آنها را نقل مىكند، معتقد بودند كه انسان همين بدن مادّى است و وقتى مىميرد و بدنش متلاشى مىشود، گم شده و از بين رفته و قابل بازگشت نيست.
خداوند متعال در جواب اين شبهه مىفرمايد: شما هرگز گم نمىشويد، زيرا شما بدن مادى نيستيد، بدن مادى قابليت انقسام و تجزيه و تفرقه دارد، ولى شما را (روح شما را) ملائكه مأمور در امر مرگ شما، گرفته و نگه مىدارند و چون روح قابل تجزيه و تفرقه نيست، از بين نخواهد رفت و گم نخواهد شد و سپس شما به سوى پروردگارتان باز