بايد عواطف را همچون ديگر اجزاى تشكيل دهنده شخصيت انسان دانست كه رابطه تنگاتنگى با انسان شناسى دينى دارد. بسيارى از روايات در رابطه با تعديل بخشيدن به اين نيروهاى عاطفى است. پافشارى روايات بر جلوگيرى از خشم، دورى از كينه و انتقام و پيروى نكردن از آرزوهاى دراز گوياى اهميتى است كه عواطف در پيشبرد و كمال روح دارد. بايد متوجه بود كه سازندگى و مخرب بودن امور عاطفى همچون نفرت، عشق و اضطراب وابسته به استفاده‌اى است كه از آن مى‌شود، مانند عشق و نفرتى كه در راه دوستى خدا يا در راه باطل صرف مى‌شود.