خلاصه‌ قرآن به بهترين شكل ممكن درباره انسان سخن گفته، و واقعيتهاى مربوط به او را بيان كرده است. قرآن در زمينه بيان واقعيتهاى مربوط به انسان، او را با عاليترين تعبير ستوده و به عنوان «خليفة الله» معرّفى كرده است. شواهد موجود نشان مى‌دهد كه مراد از خلافت، جانشينى خدا در زمين مى‌باشد؛ از جمله اينكه وقتى فرشتگان از خداوند تقاضاى اين مقام را كرده بودند، آن را رد كرده، و آنان را شايسته اين مقام ندانسته است. اين مى‌رساند كه خلافت مورد نظر، مقام و منصب بسيار ارزشمند و مهمى است كه حتى فرشتگان مقرب الهى سزاوار آن نيستند. از آيه‌هاى قرآن بر مى‌آيد كه مقام خلافت و جانشينى خدا مخصوص حضرت آدم (ع) نبوده، بلكه هر كس از فرزندان از كه شايستگيهاى لازم روحى و اخلاقى را دارا باشد و يا آن را دست آورد، سزاوار اين منزلت بزرگ الهى نيز خواهد بود. از جمله منزلتهاى ديگر ممتاز انسان كه او را سزاوار مسجود فرشتگان الهى كرده است، دميده شدن روح خدايى در اوست؛ روحى كه خداوند با نسبت دادن آن به خود، بدان شرافت و قداست بسيار زيادى بخشيده است. اين روح خدايى است كه به انسانيت انسان و اصالتش معنا بخشيده و زمينه خدا گونه شدنش را فراهم كرده است. و در سايه رشد و كمال معنوى و روحى مى‌تواند به جايى برسد كه جز خدا را نبيند!