است كه خدايش به فرشتگان فرمان سجده و كرنش در برابرش داد و فرمود: «وَ اذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا الَّا ابْليسَ ابى‌ وَاسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرينَ» «١» و هنگامى كه به فرشتگان گفتيم بر آدم سجده (و كرنش) كنيد، همگى سجده كردند، جزشيطان كه سرباز زد، و تكبّر ورزيد (و به خاطر نافرمانى و تكبر) از كافران شد. چنانچه از قرآن بر مى‌آيد امر به سجده فرشتگان بر آدم، بعد از تكميل آفرينش انسان و دميده شدن روح در او صادر شده است «٢» و همان طور كه در بالا اشاره شد، اين دليل روشنى بر شرافت و بزرگى مقام انسان است، چون فرشتگان كه خود مقربان درگاه ربوبى بودند، همگى موظف شدند كه در برابر او سجده كنند، و هنگامى كه يكى از آنان يعنى «شيطان» «٣» با آن همه سوابق بندگى و منزلتى كه نزد خدا داشت، «٤» از فرمان سجده سرپيچى كرد، يكباره از مقام خود سقوط كرده، و از درگاه الهى براى هميشه رانده شد. «٥»