انسان شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٧
خلاصه
خداوند به طاعت و پرستش ما نياز ندارد چون او بىنياز مطلق و سرچشمه هر قدرتى است؛ بلكه اين انسان است كه از عبادتهاى خويش سود (دنيوى و اخروى) مىبرد.
يقين و معرفت، بزرگترين اثر عبادت خداست. انسان در سايه بندگى خدا به يقين شهودى مىرسد، و به معارف ارزشمند الهى دست مىيابد و به حقايق و رازهاى نهان و آشكار جهان آگاه مىشود.
يكى از پيامدهاى عبادت و معرفت، محبت و عشقورزى انسان به خدا است، زيرا انسان بر اثر بندگى خدا و تداوم آن، پيوند روحى و محبت قلبى به خدا پيدا مىكند و اندك اندك اين عشق و علاقه شديد مىشود تا جايى كه سراسر وجودش را فرا مىگيرد.
از ديگر آثار عبادت، رسيدن به قرب الهى است. انسان از طريق پرستش خدا و قوى كردن ارتباط معنوى با او، فاصله ميان خويش و خدا را كم كرده، به قربش نايل مىشود.
انس و لذت معنوى، يكى ديگر از آثار بندگى خداست. چون انسان از طريق پرستش محبوب حقيقى و ايجاد رابطه باطنى، با او انس مىگيرد، و كمكم به جايى مىرسد كه شيرينى ذكر حق را در كام خويش احساس مىكند و غرق در لذتهاى معنوى و روحى مىشود.