انسان شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٤
بدارد، و با بدن (و اعضاى ظاهرى) آن را انجام دهد.
اكسير عشق و محبت از چنان اهميت و ارزشى برخوردار است، كه رسول اكرم (ص) در دعايش آن را طلب كرده، فرمود:
«اللَّهُمَّ ارْزُقْنى حُبَّكَ وَ حُبَّ مَنْ يُحِبُّكَ وَ حُبَّ ما يُقَرِّبُنى الى حُبِّكَ وَ اجْعَلْ حُبَّكَ احَبَّ الَىَّ مِنَ الْماءِ الْبارِدِ» «١»
پروردگارا! دوستى خودت و دوستى كسى كه تو را دوست دارد، و دوستى عملى كه موجب دستيابى به محبت تو مىشود، روزى من گردان، و دوستى خود را در نظر و ذائقه من از آب خنك لذيذتر و عزيزتر قرار ده.
نقل شده است كه شعيب پيامبر (ع) بر اثر عشق و محبت خدا آن قدر گريست كه ديدگانش نابينا شد؛ خداى متعال نور چشمانش را باز گرداند، دوباره آن قدر گريست كه چشمانش بىفروغ شد؛ باز خداوند چشمانش را بينا ساخت؛ تا چهار بار اين كار تكرار شد. سپس خداوند خطاب به وى فرمود: اى بندهام شعيب! تا كى به اين كار مىپردازى؟ اگر از ترس آتش جهنم مىنالى، تو را ايمن مىگردانم، و اگر مشتاق بهشتى آن را به تو ارزانى مىدارم. عرض كرد: اى آقاى من! مىدانى كه از ترس آتشت نمىنالم و از اشتياق بهشتت نمىگريم، بلكه اكسير محبت و عشقت دلم را ربوده و صبر و طاقتم را برده، و شكيبايى ندارم، مگر به وصال تو نايل آيم.
آن گاه خداى متعال بدو فرمود: اكنون كه براى وصال من مىگريى، موسىبن عمران، كليم خود را به خدمت تو مىگمارم! «٢»