درس شانزدهم: آثار باطنى و ظاهرى بندگى (١) چنانچه گذشت بندگى، راز آفرينش جن و انس و به عنوان مهمترين وظيفه انسان مطرح است. بر اين اساس، خداوند متعال، طاعت و عبادت خويش را بر بندگان واجب گردانيد و فرمان داد كه پيشانى ستايش و كرنش بر خاك بسايند و تنها يگانه معبود حقيقى را پرستش كنند، ليكن اين بدين معنا نيست كه خداوند به پرستش نياز دارد و عبادت انسان سودى عايد او مى‌كند. زيرا پروردگار يكتا، بى‌نياز مطلق و كمال مطلق و هستى‌بخش مطلق و فيّاض مطلق است. قرآن كريم مى‌فرمايد: «يا ايُّهَا النَّاسُ انْتُمُ الْفُقَراءُ الَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ» «١» اى مردم! شما (همگى) نيازمند به خدا هستيد، تنها خداوند است كه بى‌نياز و شايسته هرگونه ستايشى است. حضرت على (ع) نيز در اين زمينه فرمود: «غَنِيّاً عَنْ طاعَتِهِمْ، آمِناً مِنْ مَعْصِيَتِهِمْ، لِانَّهُ لاتَضُرُّهُ مَعْصِيَةُ مَنْ عَصاهُ وَ لاتَنْفَعُهُ طاعَةُ مَنْ اطاعَهُ» «٢»