نزد خداوند نقش تعيين كننده دارد، آفت ريا و خودنمايى نيز در عدم قبولى آن نقش تعيين كننده دارد. همين بس كه خداوند رياكار را كافر معرفى كرده، و براى هميشه از رستگارى و هدايت محروم دانسته و عبادت ريايى او را به بذرى تشبيه مى‌كند كه روى سنگ سختى كه لايه‌اى از خاك بر آن باشد پاشيده شود، و بارانى بر آن ببارد و آن را بشويد و محو كند و در نتيجه هيچ حاصلى نصيب صاحبش نشود. «١» ٣- دنيا دوستى: از نظر اسلام دنياگرايى بطور مطلق نهى نشده، بلكه اگر دنيا و نعمتهاى آن وسيله و ابزارى براى خدمت به همنوعان و كسب ثواب اخروى و كمالات معنوى باشد، بسيار پسنديده و مطلوب است، ولى همين دنيا و مظاهر آن، بويژه مال و منال و زن و فرزند كه قرآن كريم آنها را شاخصهاى دنيا و مظاهر بارز آن معرفى كرده «٢» اگر محبوب و هدف عالى و نهايى انسان واقع شود، و در نتيجه انسان به آن دلبستگى پيدا كند، مورد نكوهش قرار گرفته است. چنين انسانى در درونش بذر زشتيها و زمينه‌هاى گرايش به هر كار خلافى فراهم شده، و نهادش محل تاخت و تاز اميال و وسوسه‌هاى شيطانى قرار مى‌گيرد. اين دنيادوستى در كلام امام چهارم على بن حسين (ع) چنين معرفى شده است: «حُبُّ الدُّنْيا رَأْسُ كُلِّ خَطيئَةٍ» «٣» دوستى دنيا سرآغاز هر خطا و زشتى است.