انسان شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٦

٥- خداپرستى، گرايش فطرى انسان است. انسان بر حسب فطرت، طالب پرستش خدا و كرنش و خضوع و تسليم در برابر اوست. توضيح اينكه در نهاد آدمى حس مذهبى و يا «حس پرستش» وجود دارد كه انسان بر مبناى آن به خدا گرايش دارد و به او عشق و محبت مى‌ورزد و چيزى جز رابطه با خدا و پرستش ذات پاكش و اظهار عشق و علاقه به او اين احساس را ارضا نمى‌كند. و هر قدر كرنش و تواضع و بندگى انسان نسبت به خدا بيشتر و خالصانه‌تر باشد، محبت و عشق او به خدا بيشتر و شديدتر مى‌شود تا آنجا كه انسانِ محب مى‌خواهد در برابر محبوبش فدا شود و فانى در ذاتش گردد. «١»