مبدأ هستى و تنها خداوندگار همه چيز، ايجاب مى‌كند كه هيچ مخلوقى را شريك او نسازيم. «١» قرآن كريم، به عنوان كاملترين كتاب آسمانى و بيان‌كننده حقايق، بصراحت هدف از آفرينش انسان را «عبادت و پرستش» خدا اعلان كرده و تأكيد و اصرار زياد دارد كه عبادت بايد مخصوص خدا باشد، و هيچ گناهى مانند شرك به خدا نيست. آيه زير هدف از آفرينش انسان را خاطر نشان ساخته و مى‌فرمايد: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْانْسَ الَّا لِيَعْبُدُونِ» «٢» جن و انسان را نيافريدم جز اينكه مرا عبادت كنند. از اين آيه چند نكته مهم به دست مى‌آيد: ١- هدف آفرينش جن و انس، عبادت و بندگى خداست، زيرا اثبات يك چيز با نفى غير آن، انحصار مقصود در آن چيز را مى‌رساند؛ يعنى هدف از آفرينش جن و انس، تنها عبادت و پرستش خداست و بس. گواه بر آن لام در «ليعبدون» است كه لام غرض مى‌باشد. علاوه بر اين، خداوند در اينجا هدف از آفرينش انسان را بدون واسطه و با ضمير متكلم وحده (خَلَقْتُ) آورده، و آن را به خودش اختصاص داده است، با اينكه مى‌دانيم در جاهاى ديگر هر گاه كه قرآن از مسايلى نظير خلقت انسان و موجودات، فرستادن رسولان و نزول عذاب سخن به ميان مى‌آورد، با لفظ جمع و به صورت «خَلَقْنا» و «ارْسَلْنا» و «انْزَلْنا»، آورده و وسايل و اسباب مانند فرشتگان را در افعال خود دخالت داده است. بدين ترتيب، معلوم‌