«وَ ما خَلَقْنَا السَّماء وَ الْارْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبينَ» «١» ما آسمان و زمين و آنچه را كه ميان اين دو قرار دارد به بازيچه نيافريديم. خداوند متعال درآيه ديگرى خطاب به انسان چنين مى‌فرمايد: «افَحَسِبْتُمْ انَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ انَّكُمْ الَيْنا لاتُرْجَعُونَ» «٢» آيا چنين پنداشتيد كه ما شما را عبث و بيهوده آفريديم و (پس از مرگ) هرگز به سوى ما باز نخواهيد گشت؟ براستى، اگر انسانهاى هدفدار و كمالجو در پيرامون آفرينش آسمانها و زمين و موجودات آنها به تحقيق و تفكر بپردازند، به اين حقيقت غير قابل انكار يعنى هدفدارى آفرينش هستى و انسان پى خواهند برد، آن گاه خود زبان به اعتراف گشوده و به اين حقيقت گواهى مى‌دهند. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد: «الَّذينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِهِم وَ يَتَفَكَّرُونَ فى‌ خَلْقِ السَّمواتِ وَ الْارْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ» «٣» آنان كه در حالت ايستاده و نشسته و خوابيده بر پهلو، خدا را ياد مى‌كنند و پيوسته درباره خلقت آسمانها و زمين انديشه مى‌كنند و مى‌گويند: پروردگارا اين دستگاه با عظمت را بيهوده و باطل نيافريده‌اى، پاك و منزهى، ما را (به لطف خود) از عذاب آتش نگاه‌دار.