موضوع و تعريف‌ در انسان‌شناسى، انسان از نظر حقيقت و خصوصيات وجودى و اينكه انسانيت انسان و اصالت او به چيست و هدف و سرانجام وجود او چگونه است، مورد بحث قرار مى‌گيرد. اسلام اگرچه درباره جنبه مادى و مبدأ وجودى انسان بحث به ميان آورده و احكامى را نيز بر اين جنبه بار كرده است، لكن بحث از حقيقت انسان و اينكه اصالت او به روح و نفس است و با چه قالب، شكل و گرايشهايى به‌وجود آمده و به چه مراحلى مى‌تواند راه يابد، اساس بحث را تشكيل مى‌دهد و دستورات تكليفى و اخلاقى نيز با توجّه به اين امور تعيين شده است. اهميّت انسان‌شناسى‌ اسلام بر خلاف مكتبها و اديان ديگر به شناخت انسان اهميّت بسيار زيادى داده است، زيرا اساس مسائل حقوقى، سياسى، اقتصادى، تربيتى و ساير امور ديگر را انسان تشكيل مى‌دهد، از اين رو وى را به شناخت خودش سفارش كرده است تا بتواند در مسير زندگى، راه صحيح كه مطابق با ساختمان وجودى‌اش باشد، انتخاب كند. قرآن كريم مى‌فرمايد: «يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ انْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ اذَا اهْتَدَيْتُمْ ...» «١»