بررسى تطبيقى جامعه اسلامى و جامعه مدنى - خطیبی کوشکک، محمد - الصفحة ٨٨

پديد آمدند. بدون ترديد ثمره عينى انسان مدارى همان گرايش به ماده و «ماترياليسم» «١» است.
البته ماترياليسم، تنها توجه به جنبه مادى خلقت و نظام هستى نيست، بلكه به عنوان مفهوم عامتر يعنى همان اقبال به دنيا و «سكولاريسم» «٢» مطرح است ..
از اين ديدگاه بايد به دنيا رو كرد؛ چونكه چيز ديگرى در انتظار بشر نيست. حماقت و بى‌عقلى است اگر در اين مدت كم و محدود، انسان بيش‌ترين كامجوئى ولذت پرستى را نداشته باشد، پس بايد با تمام وجود بر زمينى بودن انسان تأكيد كرد و لذت جويى‌ها و كام‌گيرى‌ها را فزونى بخشيد آنگونه كه جالينوس حكيم توصيه مى‌كرد. «٣» كسى حق ندارد بشريت را از آخرت بترساند و مانع خوشى‌ها و لذت‌هاى وى گردد، آن چنان كه «اپيكور» «٤» مؤسس مكتب «سرخوشان» تبليغ مى‌كرد. «٥» در اين زمينه «لوكرس» «٦». مريد و شاگرد او در توجيه نظريات استادش مى‌گويد:
بشريت، بدبخت و بيچاره اديان است. زيرا دين به انسان مى‌آموزد كه پس از او روح باقى مى‌ماند و مى‌تواند تا ابد عذاب بكشد. همين ترس باعث شده كه آدمى در زندگى از خوشى روى برتابد، بايد اين وحشت را از بين برد. «٧» قابل ذكر است كه در ميان معتقدان به «اومانيسم» گروه‌هايى نيز هستند كه به خداوند عقيده دارند، اما اينها مسائل سياسى- اجتماعى اديان را كنار گذاشته و به آنهاكار ندارند.
اينها نه تنها توجهى دقيق به آموزه‌هاى متعالى و رفتارهاى سازنده انبياء و دين ندارند، بلكه حتى در كتابهاى آسمانى دست برده و آنها را به نفع دنيامداران و دين گريزان تغيير