بررسى تطبيقى جامعه اسلامى و جامعه مدنى - خطیبی کوشکک، محمد - الصفحة ٤٦

د- آزادى در انتخاب مسكن: «١» در جامعه اسلامى هر كسى حق دارد مطابق خواست و توانايى خود مسكن و اقامتگاه مطلوب خود را در هر محل، شهر و استان انتخاب نمايد، و كسى حق تعرض به مسكن وى را ندارد. مصونيت در انتخاب مسكن را مى‌توان از دستور خداوند به‌اينكه «در هيچ خانه‌اى- غير از خانه‌هايتان- بدون اجازه و اذن صاحبش وارد نشويد» «٢» استنباط كرد.
پيامبر گرامى اسلام (ص) فرمود:
ألبِلادُ بِلادُ اللّهِ، وَ العِبادُ عِبادُ اللّهِ، فحيث ما أطَبْتَ خَيراً فَأقِمْ. «٣» تمامى آبادى‌ها از آن خداوند است، و بندگان همه بنده‌هاى خداوندند، هر كجا براى تو بهتر است و خيرت را در بر دارد، آنجا اقامت كن.
آزادى در انتخاب مسكن مقيد به اجازه شرع و قانون است. بنابراين، سكونت در برخى مناطق و شهرها- مانند سكونت غير مسلمانان در مكه و مدينه و ...- به دليل عدم جواز شرعى و يا به دلايل قانونى ديگر ممنوع است.
ه- آزادى مالكيت و تصرف اموال: «٤» از نظر اسلام، انسان مالك خويشتن و مالك اموال خود است و اين مالكيت در طول مالكيت مطلق خداوند است، نه در عرض آن. مالكيت خصوصى در اسلام، نه مانند نظام كمونيستى به كلى ممنوع، و نه همانند نظام سرمايه‌دارى (كاپيتاليزم) بى حد و اندازه است. مالكيت و استفاده از اموال شخصى در اسلام بر موازين و شرايط ويژه اقتصاد اسلامى، استوار است.
و- امنيت اجتماعى: «٥» قرنها قبل از سازمانهاى بين المللى كنونى، اسلام منادى راستين حقوق بشر بوده است. حيات انسان به‌عنوان اساسى‌ترين اصل اجتماعى، از نظر اسلام چنان مقدس و محترم است كه قرآن نابودى نابجاى فردى را- بدون آنكه حق قصاصى در ميان‌