بررسى تطبيقى جامعه اسلامى و جامعه مدنى - خطیبی کوشکک، محمد - الصفحة ٤٤

أيُّهَا النَّاسُ إِنَّ آدَمَ لَمْ يَلِدْ عَبْداً وَلا أمَةً، وَإنَّ النَّاسَ كُلَّهُمْ أحْرارٌ. «١» اى مردم، آدم (ع) نه بنده‌زاده شد و نه كنيز، [بلكه‌] همه مردم آزاده‌اند.
آزادى به اين معنا در جامعه اسلامى به عنوان يك عطيه الهى داراى ارزش و اهميت بسزايى است.
٢- ٣- ٤. آزادى در پرتو كرامت انسانى: خداوند در قرآن بر ارزش و كرامت انسان تأكيد نموده است؛ «٢» اين كرامت بايد براى انسان محفوظ بماند و حفظ آن جز به وسيله ارزشهاى الهى ممكن نخواهد بود. از اين رو، افراد بايد از تمام رفتارهايى كه با مقام انسانى آنها ناسازگار است، پرهيز نمايند به همين جهت بى بند و بارى‌هاى اخلاقى، برهنگى (سكس)، شهوترانى در اماكن عمومى، آنارشيزم، همجنس‌بازى و تمام اعمالى كه در آنها نوعى پيروى مطلق از هوا و هوس و بندگى شهوات و اميال وجود دارد از نظر اسلام مردود و ممنوع بوده، و با كرامت انسان منافات دارد. اسلام به شهروندان جامعه اسلامى و آحاد انسانها در اين امور حق سوء استفاده از آزادى را نمى‌دهد؛ زيرا اين اعمال و رفتارها موجب ايجاد موانع در مسير رشد انسان بوده، در نتيجه سبب سلب آزادى واقعى مى‌شود. در روايات اسلامى، آزاد مرد كسى است كه از شهوتها آزاد باشد:
مَنْ تَرَكَ الشَّهَواتِ كانَ حُرّاً. «٣» آزاد كسى است كه شهوات را كنار بگذارد.
٣- ٣- ٤. انواع آزادى در جامعه اسلامى: الف- آزادى بيان و مطبوعات: «٤» در جامعه اسلامى نه تنها نمى‌توان به صرف داشتن عقيده‌اى، متعرض صاحبان آن عقيده شد و از آنان سلب امنيت كرد، بلكه هر كس در بيان عقايد و نشر افكار خود نيز آزاد است؛ مشروط بر آنكه هدفش روشن شدن حقيقت و رفع ابهام علمى و فكرى باشد. اما هيچ كس حق ندارد