اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣١ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

بهشت، امروز در دنيا گسترده شود هر كسي به آن بنگرد بيهوش مى‌شود و چشم آنها طاقت ديدن آن را ندارد. اى ابوذر، صداى خود را نزد جنازه و هنگام جنگ و خواندن قرآن پايين بياور. اى ابوذر، هرگاه جنازه‌اى را تشييع مى‌كنى بايد عقل تو مشغول تفكّر و خشوع باشد و بدان كه تو به او خواهى پيوست. اى ابوذر، بدان هرچه كه فاسد شد به آن نمك مى‌زنند چون نمك دواى آن است ولى هرگاه نمك فاسد شد دوايى ندارد، و بدان كه دو خوى در شما وجود دارد: خنده‌اى كه از روى تعجّب نباشد (خنده بى‌جا)، و تنبلى و كسالت (عمدى) كه از روى سهو و فراموشى نباشد.

يَا أَبَاذَرٍّ، رَكْعَتَانِ مُقْتَصَدَتَانِ فِي التَّفَكُّرِ خَيْرٌ مِنْ قِيَامِ لَيْلَةٍ وَ الْقَلْبُ سَاهٍ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، الْحَقُّ ثَقِيلٌ مُرٌّ، وَ الْبَاطِلُ خَفِيفٌ حُلْوٌ، وَ رُبَّ شَهْوَةِ سَاعَةٍ تُوجِبُ حُزْناً طَوِيلًا؛ يَا أَبَاذَرٍّ، لَا يَفْقَهُ الرَّجُلُ كُلَّ الْفِقْهِ حَتَّى يَرَى النَّاسَ فِي جَنْبِ اللَّهِ أَمْثَالَ الْأَبَاعِرِ ثُمَّ يَرْجِعَ إِلَى نَفْسِهِ فَيَكُونَ هُوَ أَحْقَرَ حَاقِرٍ لَهَا؛ يَا أَبَاذَرٍّ، لَا تُصِيبُ حَقِيقَةَ الْإِيمَانِ حَتَّى تَرَى النَّاسَ كُلَّهُمْ حَمْقَى فِي دِينِهِمْ وَ عُقَلَاءَ فِي دُنْيَاهُمْ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، حَاسِبْ نَفْسَكَ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبَ فَهُوَ أَهْوَنُ لِحِسَابِكَ غَداً، وَ زِنْ نَفْسَكَ قَبْلَ أَنْ تُوزَنَ، وَ تَجَهَّزْ لِلْعَرْضِ الْأَكْبَرِ يَوْمَ تُعْرَضُ، لَا تَخْفَى مِنْكَ عَلَى اللَّهِ خَافِيَةٌ؛

اى ابوذر، دو ركعت نماز كوتاه همراه با تفكّر، از يك شب عبادت بدون حضور قلب بهتر است. اى ابوذر، حقيقت سنگين و تلخ، و باطل