اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٩ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

خدا [؟ فرمود: توجّه و بازگشت به سراى جاودانگى، و دورى‌كردن از سراى فريب، و آمادگى براى مرگ قبل از فرارسيدن آن. اى ابوذر، از خدا پروا كن و براى مردم وانمود نکن كه از خدا مى‌ترسى تا به تو احترام بگذارند درحالى‌كه دلت فاسد و بد كار است. اى ابوذر، بايد در هركارى نيّت صالح و خير داشته باشى حتّى در خوابيدن و خوردن. اى ابوذر، خدا را در دل خود بزرگ بدان، نه آنچنان که شخص نادان خدا را در نظر مي گيرد که چون گرفتار سگي شود به ياد او مي افتد و مي گويد: خدايا اين را از من بران، و در پيش خوک مي گويد: خدايا او را رام گردان.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً قِيَاماً مِنْ خِيفَةِ اللَّهِ، مَا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ حَتَّى يُنْفَخَ فِي الصُّورِ النَّفْخَةُ الْآخِرَةُ، فَيَقُولُونَ جَمِيعاً: سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَ بِحَمْدِكَ، مَا عَبَدْنَاكَ كَمَا يَنْبَغِي لَكَ أَنْ تُعْبَدَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، لَوْ كَانَ لِرَجُلٍ عَمَلُ سَبْعِينَ نَبِيّاً: لَاسْتَقَلَّ عَمَلَهُ مِنْ شِدَّةِ مَا يَرَى يَوْمَئِذٍ، وَ لَوْ أَنَّ دَلْواً مِنْ غِسْلِينٍ صُبَّ فِي مَطْلَعِ الشَّمْسِ لَغَلَتْ مِنْهُ جَمَاجِمُ مَنْ فِي مَغْرِبِهَا، وَ لَوْ زَفَرَتْ جَهَنَّمُ زَفْرَةً لَمْ يَبْقَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ: إِلَّا خَرَّ جَاثِياً عَلَى رُكْبَتَيْهِ، يَقُولُ: رَبِّ ارْحَمْ نَفْسِي، حَتَّى يَنْسَى إِبْرَاهِيمُ إِسْحَاقَ وَ يَقُولُ: يَا رَبِّ، أَنَا خَلِيلُكَ إِبْرَاهِيمُ فَلَا تَنْسَنِي؛

اى ابوذر، خداوند فرشتگانى دارد كه از ترس او به پا ايستاده‌اند و تا زمانى كه براى آخرت در صور دميده شود سربلند نمى‌كنند و در آن هنگام، همگى مى‌گويند: پروردگارا، تو منزّهى و تو را سپاس. ما آن‌گونه