اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٩ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

به نماز بايستد نيكى و خوبى ميان او و عرش پراكنده مى‌شود و فرشته‌اى بر او گمارده مى‌شود كه مى‌گويد: اى آدمى، اگر بدانى كه در نماز چه پاداشى دارى و با كه سخن مى‌گويى از نماز روى نمى‌گردانى. اى ابوذر، خوشا به حال آنان كه در قيامت پرچمدارند و پرچم را پيشاپيش مردم گرفته و به سوى بهشت، از مردم سبقت مى‌گيرند. آنها كسانى هستند كه در سحرگاه و غير سحر، به سوى مساجد پيشى مى‌گرفتند. اى ابوذر، نماز ستون دين است و آنچه از ياد خداوند به زبان مى‌آيد بزرگتر است. صدقه گناهان را مى‌زدايد و گفتارى كه به مردم سود بخشد از صدقه بزرگتر است. روزه سپرى است در مقابل آتش، و امساك زبان بزرگتر است و جهاد، شرافت و عزّت است و جهاد با زبان از نظر شرافت، بزرگتر است.

يَا أَبَاذَرٍّ، الدَّرَجَةُ فِي الْجَنَّةِ فَوْقَ الدَّرَجَةِ كَمَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ، وَ إِنَّ الْعَبْدَ لَيَرْفَعُ بَصَرَهُ فَيَلْمَعُ لَهُ نُورٌ يَكَادُ يَخْطَفُ بَصَرَهُ فَيَفْزَعُ لِذَلِكَ فَيَقُولُ: مَا هَذَا؟ فَيُقَالُ: هَذَا نُورُ أَخِيكَ. فَيَقُولُ: أَخِي فُلَانٌ كُنَّا نَعْمَلُ جَمِيعاً فِي الدُّنْيَا وَ قَدْ فُضِّلَ عَلَيَّ هَكَذَا؟ فَيُقَالُ لَهُ: إِنَّهُ كَانَ أَفْضَلَ مِنْكَ عَمَلًا ثُمَّ يَجْعَلُ فِي قَلْبِهِ الرِّضَا حَتَّى يَرْضَى؛ يَا أَبَاذَرٍّ، الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ، وَ مَا أَصْبَحَ فِيهَا مُؤْمِنٌ إِلَّا حَزِيناً، فَكَيْفَ لَا يَحْزَنُ الْمُؤْمِنُ وَ قَدْ أَوْعَدَهُ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ أَنَّهُ وَارِدُ جَهَنَّمَ وَ لَمْ يَعِدْهُ أَنَّهُ صَادِرٌ عَنْهَا؟ وَ لَيَلْقَيَنَّ أَعْرَاضاً وَ مُصِيبَاتٍ وَ أُمُوراً تَغِيظُهُ وَ لَيُظْلَمَنَّ فَلَا يُنْتَصَرُ، يَبْتَغِي ثَوَاباً مِنَ اللَّهِ تَعَالَى فَلَا يَزَالُ حَزِيناً