اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٤ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

گرديد و طغيانگري پيش گيريد، يا فقير شويد که بر اثر فقر و بينوايي خدا را فراموش نماييد، يا دچار بيماري شويد که شما را از اصلاح باز داشته و جان شما را تباه سازد، يا به سن پيري برسيد که شما را از کار بيندازد، يا در چنگال مرگ ناگهاني گرفتار آييد که (فرصت را از شما بربايد و شما را) سرگشته سازد، يا گرفتار فتنه دجّال شويد که شرّي است غايب که فرا خواهد رسيد، يا با قيامت مواجه شويد قيامتي که از همه چيز عظيم‌تر و تلخ‌تر است. بدترين مردم نزد خدا در روز قيامت، عالمى است كه از علم و دانش او بهره اي برده نشود و كسى كه دانشى را براى جلب توجّه مردم فرا بگيرد بوى بهشت را استشمام نمي کند. اى ابوذر، هر كسي به خاطر فريب دادن مردم در طلب علم باشد بوى بهشت را استشمام نمي کند.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِذَا سُئِلْتَ عَنْ عِلْمٍ لَا تَعْلَمُهُ فَقُلْ لَا أَعْلَمُهُ، تَنْجَ مِنْ تَبِعَتِهِ، وَ لَا تُفْتِ بِمَا لَا عِلْمَ لَكَ بِهِ، تَنْجُ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، يَطَّلِعُ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ عَلَى قَوْمٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَيَقُولُونَ: مَا أَدْخَلَكُمُ النَّارَ وَ قَدْ دَخَلْنَا الْجَنَّةَ بِتَأْدِيبِكُمْ وَ تَعْلِيمِكُمْ؟ فَيَقُولُونَ: إِنَّا كُنَّا نَأْمُرُ بِالْخَيْرِ وَ لَا نَفْعَلُهُ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ حُقُوقَ اللَّهِ جَلَّ ثَنَاؤُهُ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ يَقُومَ بِهَا الْعِبَادُ، وَ إِنَّ نِعَمَ اللَّهِ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ يُحْصِيهَا الْعِبَادُ وَ لَكِنْ أَمْسُوا وَ أَصْبِحُوا تَائِبِينَ؛

اى ابوذر، هرگاه درباره چيزى كه نمى‌دانى از تو پرسيدند بگو نمى‌دانم تا از پيامدهاى آن رها شوى، و درباره چيزى كه نمى‌دانى نظر (فتوا) نده