کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٦٢ - ادله دیدگاه دوم
شَيْئاً فِي الدُّعَاءِ وَ فِي الْقِرَاءَةِ حَتَّى يَرْفَعَ صَوْتَهُ فَقَالَ: لَا بَأْسَ إِنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْن ٧ کانَ أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتاً بِالْقُرْآنِ وَ کانَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ حَتَّى يُسْمِعَهُ أَهْلَ الدَّارِ وَ إِنَّ أَبَا جَعْفَر ٧ کانَ أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتاً بِالْقُرْآنِ وَ کانَ إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ وَ قَرَأَ رَفَعَ صَوْتَهُ فَيَمُرُّ بِهِ مَارُّ الطَّرِيقِ مِنَ السَّاقِينَ وَ غَيْرِهِمْ فَيَقُومُونَ فَيَسْتَمِعُونَ إِلَى قِرَاءَتِهِ».١
معاوِیة بن عمّار مِیگوِید: به امام صادق ٧ گفتم: شخصِی معتقد است که تا صداِیش را بلند نکند در دعا و قرائت قرآن کارِی انجام نداده است. حضر ٧ فرمود: اشکالِی ندارد؛ زِیرا امام سجاد ٧ مِیان مردم، زِیباترِین صوت قرآن را داشت و پِیوسته صداِیش را بلند مِیکرد تا قرآن را اهل خانه بشنوند. ابوجعف ٧ نِیز زِیباترِین مردم در صوت قرآن بود. شب که براِی نماز برمِیخواست و قرآن مِیخواند، صداِیش را بلند مِیکرد. رهگذران سقّا و دِیگران که از کنار او مِیگذشتند، مِیاِیستادند و به قرائت او گوش مِیدادند.
اِین رواِیت، سند صحِیحِی دارد ولِی ناظر به بحث غناء نِیست بلکه بر رجحان خواندن قرآن به صوت حسن، دلالت دارد؛ هرچند برخِی از فقها به آن استناد کردهاند.٢
رواِیت سِیزدهم: «أَبو عَبْدِ اللَّه ٧: فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: (... وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلاً)٣ قَالَ: هُوَ أَنْ تَتَمَکثَ فِيهِ وَ تُحَسِّنَ بِهِ صَوْتَك».٤
سند اِین رواِیت، مرفوع و ضعِیف است؛ بنابراِین قابل اتّکا نِیست. از سوِیِی رواِیت درباره تفسِیر چگونه ترتِیل خواندن، قرآن است نه غناِیِی خواندن آن. با وجود اِین، برخِی
١ . وسائل الشيعة، ج٦، صص٢٠٩ ـ ٢١٠.
٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٢٨؛ مستند الشِیعة، ج١٤، صص١٤٨ ـ ١٤٧.
٣ . سوره مزمّل، آِیه ٤.
٤ . وسائل الشيعة، ج٦، صص٢٠٧ ـ ٢٠.